Bijna 6 jaar terug begreep ik niks meer van mijn leven;

Veilig voelen is het herkennen van een staat van zijn in jezelf, veilig zijn is vaak rationeel denken veilig te zijn, meer een benadering vanuit je brein.

Het mag je altijd goed gaan; wie je ook bent, wat je ook doet, en hoe 'ver' je ook al bent. Slachtoffer of dader, goede ouder of slechte ouder, depressief of gelukkig, goed doet of faalt. Hoe je er ook bij staat, hoe mooi - of lelijk - je ook 'bent'. Een afwijking hebt, ziek bent, een kutzak of een nihil meisje bent.. 

In de afgelopen jaren heb ik me dit zo vaak afgevraagd, na jaren van ziek zijn wist ik het even niet meer. Alsof je even opnieuw begint, want veranderd was ik zeker. En als je het antwoord dan niet weet.. hoe kom je er dan weer achter?

De weg van de kleine stapjes:

Het is een dualistisch verhaal, waardoor het soms lastig te begrijpen is of wegen elkaar 'ineens' kunnen kruizen.

Deze gaat pijnlijk kunnen zijn.

Je wilt niet meer boos reageren. Niet schelden, niet vingerwijzen, niet schreeuwen en zelfs niet huilen, al gebeuren dat soort dingen soms toch nog wel. Je wilt op een emotioneel volwassen manier kunnen praten, en toch lukt dat soms niet.

Als één simpel besluit je leven zou kunnen veranderen....

Is dat dus ook jouw waarheid, jouw overtuigingen, jouw problemen, en jouw (on)geluk...

En vind de neutraliteit erin. Wees beide kanten van de polariteit en vind de vrede middenin. 

Dit gaat je helpen: vrienden worden met de twee belangrijkste aspecten in je leven: De aarde en het Universum. Zonder hun zou je niet bestaan - maar met hun kun je helen, verbinden - en ja - manifesteren.

Als je 20+ bent kun je nog 'verder scrollen' … Maar als je 30+ bent!! …. Dan wordt het toch echt eens tijd. 

Wat een pijnlijk onderwerp; Daderschap. Ik geloof persoonlijk dat het zelden 'uit de lucht komt vallen'.