Mannen zijn óók slachtoffer

Mannen zijn ook slachtoffer, of ze nu willen of niet, of ze het erkennen, of niet.

Mannen van nu zijn, door diezelfde soort mensen opgevoed en bejegend, als vrouwen.

Waar vrouwen nu opkomen voor zichzelf, in persoonlijke sferen, door therapieën, en/of zich letterlijk hoorbaar te maken in maatschappelijke belangen zoals femicide, lijkt het rondom de innerlijke pijnen van mannen nog een beetje stil en onderkend te blijven.

Mannen hebben net zo goed te maken met nog hoge, doorgegeven generatiepijnen, dezelfde meegegeven destructiviteit [bijv. in opvoeding] en onwetendheden, en dragen net zo goed een lek aan onderkenning van hun pijn en verdriet in zich mee. Laat staan dat ze zich herkennen in hun eigen potentieel.

Mijn persoonlijk gevoel van kijken en zien gaat uit naar beide geslachten, op gevoel.. maar ook in erkenning dat niks zo helend zou zijn dan wanneer mannen en vrouwen hun eigen pijn erkennen, en zich herkennen in elkaars pijn.

Het leed is aan beide kanten getroffen. Tijden zijn veranderd, 'het is niet meer als toen', 'de 90's zijn voorbij'. We zitten vol welzijnsziektes en zouden gezegend moeten zijn met alles wat we in deze tijden hebben. Maar waarom voelt het dan niet altijd zo?

Voor de nuchtere man die nog steeds liever wilt geloven, 'het valt wel mee'.. 'we moeten gewoon..'

Kijk naar de cijfers van het aantal burn-out, zelfmoord, depressies, moorden, anti depressiva, pijn medicatie, onderdrukking, bagatellisering, chronische ziekten, etc.

De wereld vraagt om betere tijden, voor onszelf, en voor alle kinderen. Maar hoe geven wij die?

Stoppen met dezelfde opvoed technieken als die van je eigen ouders lijkt al een goede, nobele daad te zijn. Maar wat als het verder reikt.. ? Wat als de wonden, en dus de genezing, dieper liggen? Wat als het leed meer sporen heeft getrokken dan je nu misschien van jezelf zou herkennen? 'Alles wat je niet heelt in jezelf, geef je door' .. Aan je kinderen, kleinkinderen, collectief..

Maar zie ook het eigenbelang erin.. Je kunt lichter en gelukkiger door het leven. Welvarend, ontspannen, geliefd en verliefd. Steunend, begrijpend, spelend en vrij. Vrede in jezelf ervaren en voelen wie je bent en waar je voor staat is groot voorrecht.

Maar het is niet alleen stoppen met het onderdrukken van je emoties. Je doet er al zeker goed door bijvoorbeeld dingen niet meer door te geven zoals geweld, misbruik, onderdrukking, manipulatie, angst/vrees etc. Maar de innerlijke pijn gaat dieper.

En ook de andere kant van de medaille geldt, minstens net zo hard, in deze tijd: het herkennen, en erkennen van je emoties, en te beseffen dat die er allemaal mogen zijn. Het loslaten van destructieve overtuigingen, het mogen zijn van wie en hoe jij bent, het van jezelf houden, en het kunnen zeggen tegen je kind. Het kunnen praten over je emoties, het erkennen van behoeften en verlangens. Jezelf echt veilig voelen, in respect kunnen zijn met jezelf en de ander. Zonder angst, schaamte of depressie. Het emotioneel volwassen worden, het aanleren van echt gezond gedrag. Hoe houden van opgetild mag worden naar echte liefde in plaats van alles onder voorwaarden.

Dus laten we beginnen.. Mannen zijn ook slachtoffers.

Van grote trauma's, maar ook van sluimerende onderliggende situaties die vroeger zo normaal leken. Simpelweg omdat je als kind dealt met hetgeen wat er toen was. Wellicht dat je pas later bij vriendjes, of zelfs pas als volwassene, realiseerde dat sommige dingen die thuis gebeurde toch niet zo normaal waren. Velen van jullie gingen zo ook stil gebukt onder narcistische ouders, terwijl dat woord nog niet eens leek te bestaan in die tijd - en in het intellect als jong kind. Om dan ook nog stil te staan dat jouw ouders kinderen waren van 'oorlogsouders'. Die tijdlijn druist nog steeds door in onze tijdslijn. Het vraagt om erkenning.

En wat als het jou simpelweg nooit geleerd is om goed voor jezelf te zorgen.. Mentaal, emotioneel, fysiek, energetisch.. 

'Agh, je ouders zorgden voor een dak boven je hoofd, een schoon bed en brood op de plank'. Dus er mocht niet geklaagd worden, toch?

Ik schrijf niet om te cultiveren naar wie er 'gewezen' mag worden. Het is het blootleggen van verschillende generatieproblematiek. Jezelf leren kennen lijkt niet geheel te kunnen zonder deze percepties in te zien, en dus ook de generatiepijnen van je ouders en grootouders te herkennen.

Intuïtief ervaar ik hedendaags bij mannen een gevoel van onzekerheid, verdoving, stil zwijgen, ongezien en onderkend zijn, het nog steeds niet vrijuit mogen huilen, het moeten delen [van wat?], en het niet jaloers mogen zijn. De grote som van sterk moeten zijn, niet mogen aanstellen/lijden, stoere mannen dingen moeten doen. Het bekritiseerd voelen door vrouwen, het gevoel van niet genoeg te zijn.. De angst om als dader aangewezen te worden. 

Maar wat als jij ook eens vertroeteld wilt worden, wat als jij ook eens zwak zou willen zijn, wat als jij last hebt van verdriet en gemis aan liefde in jezelf, en van de mensen om je heen. Wat dan?

Waar ga jij heen voor echte aandacht? Voor veiligheid.

Waar ga jij heen als je gezien wilt worden in je emoties en verlangens? Wat als je écht gezien wilt worden dan alleen maar als man met seksuele verlangens?

Waar ga jij heen voor hulp? Voor erkenning, voor verzachting, voor ontspanning? Wanneer en waar kun jij je echt onbevooroordeeld en veilig voelen? Zonder stoere macho gedrag om je heen?

Wanneer komt de rust jou tegemoet? Wanneer kun jij rustig over straat lopen of in de kroeg zitten zonder iets voor te moeten stellen? Dat je gewoon kan zijn zonder bang te moeten zijn om beoordeeld te worden, zonder bang te hoeven zijn om als zwak gezien te worden, of zelfs gedomineerd te worden?

Ik denk dat vrouwen en mannen in de basis dezelfde soort behoeften hebben, wellicht anders verpakt, maar wel in dezelfde thema's.

In een volgende blog 'mannen lijden in stilte' ga ik hier concreter en dieper op in.

Ik wil je in ieder geval zeggen dat ook elke man het waard is om gezien en gehoord te worden, om erkend te worden in de pijn en het verdriet wat jij met je meedraagt. Ik help je graag met mijn blogs en met privé sessies. Mocht je het lastig vinden om hulp in te roepen zou het eerst ook laagdrempelig kunnen door te beginnen per email, neem gerust contact op met wensen zichtbaar te maken.

Laat me vooral weten wat je van mijn blog vind door hieronder te reageren. 

Succes met wat jij nog met je meedraagt.

De foto hieronder is zelfgemaakt, levend bewijs dat het Universum wereldwijd voor iedereen spreekt, dus ook voor jou - ook voor jullie.